Valentijn zonder potloodlijn

Bijna vijf volle dagen hier: Kasper, Yolan en ik.
Nog geen seconde spijt van die vreemde eend in de bijt.
Negen was een beetje teveel van 't goede. De avond voor het vertrek kreeg ik die vraag van 'haar' of er nog zeven vriendinnen mee mochten. Niet één zoals eerst afgesproken. De keer daarop was er sprake van vier en om 22.30 - één been stak al in mijn pyamabroek - wou ze er nog een stel bij.
Ik probeerde nog: op onafgewerkte én onverwarmde zolder slapen én delen in de kosten en zij om 23u : 'Ja, ja, ja!'. Maar 's nachts, om 01.33u om precies te zijn – ik keek op de klok - na mijn nachtmerrie van begevende gevels en imploderende muren, klaarwakker, met wijdopen ogen piekerend van -hoe-ga-ik-dat-aanpakken-midden-winter? sms-de ik haar: 'liever niet'.
Of hoe een mens zijn kansen kan verspelen bedacht ik achteraf en van vingers en armen.

Maar dees twee kerels zijn super.
-Ik ben blij dat gij in mijn team bent, plaag ik Eilands-gewijs, maar ik meen het.
Trappelen als renpaarden aan de start, dàt doen ze, weetgierig als ze zijn én handig én leuk.

Met mijne jongste schiet ik al een ruime 19 jaar goed op, een jongen naar mijn hart, durft me stevig vastpakken terwijl gelijk wie er op staat te kijken – mmmmm -, waar vind je ze nog?
Bij mij : )

Kasper sliep de hele ochtend in de auto. Slim bekeken, dat gaf ons de gelegenheid om eens goed bij te praten, Yolan en ik. En Kasper om de kat uit de boom te kijken of te slapen.


Sneeuwstormen doorstaan, ijzel, Paris en blanc, een doorbrekende zon, nogmaals sneeuw en nog eens, maar dan, een 800 km van België verwijderd lieten we Meneertje Winter samen met de zorgen achter ons. Het reed vlotjes, zo vlot dat er een omwegje afkon.
Of ze Les Dunes de Pilat al gezien hadden?
Of ze al een slijpschijf gehanteerd hadden?

Een hamer en een beiteltje?


Planken uitgebroken?
Oude formol-isolatie tussen oude balken verwijderd?

Gedroogde ratten gezien?
De grot van Lourdes bezocht?

Valentijn zonder potloodlijn uit multiplex gezaagd?


Een deuntje op de gitaar gespeeld dat ik kon meezingen?

Een venster geplaatst?

Een radio gedemonteerd?
Plaffeturen afgebrand?
Zaterdag als laatste maal vis verkozen?

Nee dus. Geen vis.

Hebben jullie dat ook (niet in huis)?

Wil je al eens iemand verrassen. Je slaat een tijdschrift open en denkt: dat moet ik kunnen en ook: ik heb hiervoor wel alles in huis. Hier durft bij mij het schoentje wringen.
Perenclaffoutis.
Peren heb ik, water ook. Suiker? Geen witte maar wel van riet. Een heus kaneelstokje zelfs. De voorbereidingsfase kan al niet stuk.
Afkoelen lukt me ook, gewoon van de houtkachel nemen en de pot op de grond plaatsen.
In de namiddag denk je 'ik zal eens aan de afwerking beginnen', een tussendoortje voor de werkers.



En dan begint het. Je dàcht amandelpoeder in huis te hebben maar dat blijkt kokospoeder. Wat er wel in de kast staat (houdbaarheidsdatum 2009) is 80 gram amandelschaafsel ipv de vereiste 200 gram. Je proeft: hmm, smaakt niet muffig. Maar schilfers laten zich niet binden zoals poeder zou doen, dus roeren we er maar wat maizena onder. Perenlikeur? Geen. Een scheutje Calvados dan maar.
De oven doet het en na 20 minuten haal je een zoet geurend baksel uit de oven.
Lekker jongens?
-Hum, 't is wel een geknabbel met die noten, je kan ze niet zo doorslikken.
-Ik vind ze wel lekker.
-Ik ook.

het witte licht voor de schemering

uche, kuche

En aan die balk daar was een bout, een reuzebout, een pracht van een bout,

ach jongens wat een bout was dat.

Eén bout?

Wel dertig per balk.

Deze zomer, tijdens het uitbreken van de zoldervloer, moesten we uit veiligheid die blootgelegde nagels weer in de balk kloppen en toch boorde zich een vergeten exemplaar recht mijn voetzool in. Maar nu moeten ze er definitief uit, ze hinderen de plaatsing van de vloerbekleding.

Vastgeroest, versmolten als ze zijn is er maar één manier: die van de slijpschijf.

zwemmen op zonnige zesde oktober

Tanja dancing with...

Nieuwe kattenbak voor Gaston

Pyrénéisme

- Kijk daar! wijst Gamin.
Hij heeft ze altijd eerst gezien. Is er iets dat aan zijn blik ontsnapt, vraag ik me vaak af.
Een enkele keer vanuit ons dorp, meestal iets verderop en bij helder weer, na een fikse regenbui nog het meest.
Heel in de verte maar soms hallucinant vlakbij, alsof je ze kan grijpen, alsof ze boven de horizon zweven. Altijd even fascinerend.
Het wordt een sport, bij elke autorit. Zien we ze of zien we ze niet?
En toch hebben we ze nog niet betreden, die Pyreneën, zelfs niet bezocht.
Dat komt nog.
Zullen we er dan maar eerst over lezen nu Marcel Pérès een boek gepubliceerd heeft over een beroemdste pyrénéist als daar was: Henry Russell?


Henry, geboren op 14 februari 1834 te Toulouse, erft de passie voor het gebergte van zijn moeder; Ferdinande Grossolles de Flamarens, getrouwd met de Ier Thomas John Russell.
Voor Henry zich definitief aan de Pyreneeën overgeeft doorkruist hij vanaf zijn tweeëntwingste heel de wereld, van Amerika tot Oceanië. Een riskante onderneming in die tijd want hij ontsnapt tijdens die avonturen daarbij vele malen ternauwernood aan de dood, oa in de meedogenloze Gobi woestijn.

Zeven grotten kapt hij in het gebergte, waarvan hij één omtovert tot 'Villa Russell' op de col de Cerbillonas, op een hoogte van 3205 meter. Daar laat de romanticus zijn post bezorgen.
Gepassioneerd als hij was voor het gebergte; kon hij niet anders dan er zich lyrisch over uiten.
'La montagne ne vaut que par le baton ferré et la plume.'
Uit zijn pluim verscheen dit:
'Monté d'est en ouest, avec autant d'orgeuil que d'élégance, dans les régions vides et perdues de l'air, ou l'azur devient noir.
Rien n'est plus beau qu'une pyramide...'
'...Ou l'azur devient noir...'
Ik laat de woorden smelten op mijn tong. Ieder die zich hoog in de bergen bevond weet waarover die man het heeft, maar dan die woorden vinden om dat fenomeen te vatten, dat doet niemand hem na. Daarbij is Frans een heel poëtische taal.
In Frankrijk toch. Lees eens een Frans gedicht hardop, voor je het weet heb je de muziek beet.

Het wordt nog beter als hij de zonsopgang op de gletcher omschrijft:
'...d'un fleuve de sang, couvert de vagues énormes et rouge et ses crevasses qui sont toutes aussi grandes que celles des Alpes ressemblaient à des gueules écarlates'.
De rivaliteit met de Alpen sijpelt door zijn schriftuur maar met dit citaat maakt hij definitief komaf met het nevenverschijnsel 'Alpes':
'Les Alpes représentent l'homme, les Pyrenées la femme: j'aime mieux la femme.'

Henry Russell et ses grottes, le fou du Vignemale'
éditions PUG, april 2009



Gamine

"h er hog iemand met U?"

Poort: symbool van transformatie van en overgang naar een nieuwe fase



'...Men bewoont het lichaam zoals het huis en de kosmos wordt bewoond die de mens zelf gemaakt heeft. Iedere blijvende situatie brengt een plaatsing in de kosmos mee... Bewoond gebied, huis, tempel, lichaam zijn alle een kosmos. Maar elke kosmos heeft op zijn manier een opening...Het huis, tegelijk imago mundi en replica van het menselijk lichaam, speelt in de rituelen en mythen een belangrijke rol...
De opening maakt de overgang mogelijk van de ene bestaansvorm naar de andere, van de ene existentiële bestaanvorm naar de andere. Voor ieder bestaan in de kosmos is de 'overgang' voorbeschikt. De mens komt van het voorgeboortelijk tot het leven en tenslotte tot de dood...''

I always confuse Monet and Manet

Danny: And I always confuse Monet and Manet. Now which one married his mistress?
Tess: Monet.
Danny: Right, and then Manet had syphilis.
Tess: They also painted occasionally
Ocean's Eleven