Ik trap het dan maar af.
Pas de camionette ingestapt, terwijl ik mijn gordel in het slot probeer te steken, word ik meteen tegengehouden door dat àndere fenomeen dat eveneens slechts met mate op mijn bewondering kan rekenen. De gendarme.
- Vous savez pourquoi je vous ai arrêté, monsieur?
Ik lach wat flauwtjes, terwijl ik naar mijn hand aan de sluiting van mijn gordel wijs (en terwijl wat kleingeld in mijn broekzak weet zitten).
- Bien-sûr.
Alsof ik wel de ernst van de situatie zou inzien - en voorwaar dat deed ik - maant deze heer me dan ook aan om met wat papieren boven water te komen: de gewone rotzooi moet hij hebben: rijbewijs, pas en autopapieren. Nadat hij me verzekerde dat deze inbreuk me dertig Euro ging kosten en daarbij een flauw maar schuldig lachje oogstte, beent hij gewichtig met mijn referenties naar zijn klaarstaande overvalwagen. Of hoe noemt dat ook alweer.
Na een totaal opgerookte sigaar en een nummer of twee van Bob Dylan daagt hij uiteindelijk terug op.
- Kleine vergissing, monsieur, het gaat in dit geval om een boete van quatre-vingt-dix Euro, monsieur.
Deze grappenmaker neemt zichzelf redelijk serieus. Ik dreig nog even mijn geduld te verliezen, maar herpak me.
- Dans ce cas, monsieur, je ne crois pas que je ne vais jamais oublier que ça coûte tellement cher ici de n’avoir pas encore tout à fait fermé sa ceinture.
En weg is hij, weer naar zijn dinges, aan de administratie.
Na een kwartier of zo komt hij innen. Ik betaal overdreven beleefd en krijg in ruil een bonnetje.
Bij thuiskomst leer ik dat ik tegenwoordig verblijf op volgend adres: de aangestelde Kristian Vandenabeele.
Kristian?
Gamin
