zjan-darmen

Eén van de fenomenen die ik slechts met mate bewonder is de vettig-ogende zaakvoerder van een aannemersbedrijf die zich meent vrolijk te moeten maken met mijn vraag naar natuurlijke isolatiematerialen. Of ik dan niet in de gaten had dat zij – wij dus – ons daar niet mee bezighouden, monsieur.
Ik trap het dan maar af.
Pas de camionette ingestapt, terwijl ik mijn gordel in het slot probeer te steken, word ik meteen tegengehouden door dat àndere fenomeen dat eveneens slechts met mate op mijn bewondering kan rekenen. De gendarme.
- Vous savez pourquoi je vous ai arrêté, monsieur?
Ik lach wat flauwtjes, terwijl ik naar mijn hand aan de sluiting van mijn gordel wijs (en terwijl wat kleingeld in mijn broekzak weet zitten).
- Bien-sûr.
Alsof ik wel de ernst van de situatie zou inzien - en voorwaar dat deed ik - maant deze heer me dan ook aan om met wat papieren boven water te komen: de gewone rotzooi moet hij hebben: rijbewijs, pas en autopapieren. Nadat hij me verzekerde dat deze inbreuk me dertig Euro ging kosten en daarbij een flauw maar schuldig lachje oogstte, beent hij gewichtig met mijn referenties naar zijn klaarstaande overvalwagen. Of hoe noemt dat ook alweer.
Na een totaal opgerookte sigaar en een nummer of twee van Bob Dylan daagt hij uiteindelijk terug op.
- Kleine vergissing, monsieur, het gaat in dit geval om een boete van quatre-vingt-dix Euro, monsieur.
Deze grappenmaker neemt zichzelf redelijk serieus. Ik dreig nog even mijn geduld te verliezen, maar herpak me.
- Dans ce cas, monsieur, je ne crois pas que je ne vais jamais oublier que ça coûte tellement cher ici de n’avoir pas encore tout à fait fermé sa ceinture.
En weg is hij, weer naar zijn dinges, aan de administratie.
Na een kwartier of zo komt hij innen. Ik betaal overdreven beleefd en krijg in ruil een bonnetje.


Bij thuiskomst leer ik dat ik tegenwoordig verblijf op volgend adres: de aangestelde Kristian Vandenabeele.
Kristian?

Gamin

La mama

Als er ooit eens een minder moment zal komen in dit nieuwe Franse leven, zal ik naar nu teruggrijpen.
Al was de dag een opeenstapeling van sterke momenten. Dit kon er niet tegenop.
Ook niet het fotograferen van de twee naar mekaar zwaaiende wolken in de schemer, de aankoop van onze eerste fruitbomen, de kennismaking met Robert van Point P, de aansluiting van water na zolang wachten en veelvuldig bellen, de stijve nek, de luiken in Mont de Marsan waarvan Gamin moest toegeven dat ze inderdaad mooi waren en de belofte dat hij dat zou proberen te evenaren - een ‘kun’-stenaar moet dat kunnen – het samen rijden in de wagen langsheen de Franse wegen en het telkens opnieuw besterven bij een tegenligger, dat alles verdween in het niets toen ‘La mama’ van Charles Aznavour door de camionette galmde.
Ik kreeg er zowaar kippenvel van, keek zijlings naar Gamin.
Raar hoe we van dezelfde dingen genieten. Zoals ik stiekem had gehoopt liet hij de motor draaien tot het lied uitstierf.
Ik heb hem eens goed vastgenomen.
- Toch mooi hé.


http://www.youtube.com/watch?v=A12ok-1zGH8&eurl=http%3A%2F%2Fdiep%2Drood%2Dleen%2Eblogspot%2Ecom%2F&feature=player_embedded

Gamine

Encierro De Toro

Encierro De Toro in Saint Sever
(stierenren door nauwe straatjes dus)

Dimanche 9nov 12h12

‘Een bom zal het begin aankondigen van de loop
Het is verboden op de hekken te klauteren
Het is verboden de stieren aan te raken
Honden moeten aan de leiband
De organisatie is niet verantwoordelijk voor ongevallen
Een tweede bom sluit de encierro af’
Staat op elk hek te lezen.

Ruim voor tijd klauteren we op het houten hek, opgesteld naast het metalen waar het reglement aan hangt. De beste positie voor kiekjes. Wit geüniformeerde mannen verzamelen voor de kerk. De burgemeester spreekt hen toe, er wordt een minuut stilte gehouden voor een overleden torero…
De spanning stijgt, de laatkomers in 't publiek wroeten zich krampachtig naar een reling.
De lopers in de straten vervallen in een zwijgen, het is gespannen wachten op de eerste knal.
Boem!
De daaropvolgende stilte is oorverdovend. De menigte wacht, wij ook!

En dan, een ver lawaai dat aanzwelt tot een handvol stieren de kleine stad instuift, een veelvoud van de in het wit geklede mannen voor zich uitdrijvend. Er wordt gerend voor het leven. Iedereen maakt zich bliksemsnel uit de voeten als een stier te dicht nadert.
Luttele seconden later kijk je naar deze paniekerige, wat potsierlijke aftocht van man en dier. Versie achtersteven dan. Een beetje teleurstellend. Wie is bang voor wie?
Heb ik iets gezien? Als verslaggevend fotograaf heb ik me die vraag al vaak gesteld na evenementen. Het korte schouwspel herhaalt zich tot vier maal toe. Ik geef mijn ogen de kost. Hoop stiekem dat een van de lopers een flinke jaap gaat krijgen, maar neen. Een man verstuikt zijn voet en vraagt (en krijgt) uitgebreid aandacht van het Rode Kruis-personeel. En omstaanders.
Een heerlijk zonnetje warmt ons op.
We ontdekken Vlamingen, wisselen van gedachten en adres.

Half twee, tijd voor ‘Repas poule au pot’ in het Cloître des Jacobins

http://www.saint-sever.fr/

Op één dienblad krijgen we het hele menu:
- Quiche
- Kip, runds, farcie (lekker!) met patat
- Appeltaart met sauce anglaise

Snel komt de notaris aan onze tafel herhalen wat hij ons gisteren al sterk aanbevolen had: geen ontkomen meer aan; de ‘Recorte de toros’ moeten we zien. Voor de zoveelste keer word ik verwittigd dat er géén bloed aan te pas komt en er géén stier zal gedood worden…
Spijtig.

Gamine

Typiquemang

Samedi 8 novembre 15 h 30 Course Landaise de la Galihougne (Morlanne)
Ganaderia Maynus Cuadrilla 2008 et "Lous Amics de la Galihougne"
4 vaches nouvelles + 2 sans corde

Le commentateur:

'Ohlala, je vois des gens pressang
il y a assez de place pourtang
ça fait plus de trois angs
Que je fais ce presantemang
De la course Landaise, qui est typiquemang
Messieurs, mesdames, faut savoir que les talangs
Des cordiers et écarteurs sont stupéfiangs
Attention, silance maintenang
Un saut de notre acrobat Vincang
Fantastique, c'est étonnang
Comme il choisit son momang
Pour faire ce salto excellang
Mais voilà, une autre vache qui rengtre
L'aréna; elle 's appelle Zebra
Peut-être elle est rouge et blang ?
Mais non, la voilà, donnez la son tamps
De 's adapter, observez son comportemang
Et croyez moi; elle va vachemang
Y foncer dedang
Où est-tu Laurang?
Ah, 't es là, vas-y tranquillemang
Il n'y as plus d'empêchemang
Même pas de courang
On sais que la première fois c'est risquang
Mais il faut le faire, évidammang
nous tous vont 't applaudir, surtout les gang
De Mont-de-Marsang
Quand à moi, je suis déjà contang
Que ma voix n'a pas cassé cependang’



Gamine

Akte tekenen

Op de vooravond van Obama’s overwinning hebben wij wel eventjes àndere katten te geselen.
Een Brousse-kat, een notoir notaris die aan zijn stad graag een paar woorden toevoegt.
Saint Sever-“sur-Adour”, namelijk. Om het toeristen als ons gemakkelijk te maken.
Maar zie, na vele omzwervingen en dubbel uitstel, komen we deze Belmondo-figuur toch onder de ogen.
Kleine verbetering gezien 's mans’ gestalte: onder ons ogen.
Aan inspanningen van zijnentwege echter geen gebrek.
Heeft hij niet speciaal voor ons zijn vakantie – wat achteraf een jachtpartijtje blijkt geweest te zijn – onderbroken? Dat wij de dag voordien over de duizend kilometer hebben gereden verdween daarbij in het niets.
Zouden wij dan zijn ijver en/of efficiëntie in twijfel durven trekken?
Wij niet hoor!
En toch is de akte niet op tijd of zelfs helemaal niet toegekomen. Maar ligt de fout dus niet automatisch bij haar - de ontvanger - de Acquéreur?
Zeg nu zèlf, het is toch de evidentie zelf dat Gamine had moeten verwittigen iets nièt ontvangen te hebben waarvan ze bovendien niet wist dat ze het had moeten ontvangen?
De logica van mannen…
Maar zoals elke vrouw zou doen geeft ze de enige mogelijke corrècte reactie: dat het aan haar onwetendheid ligt, dat ze iets niet zal begrepen hebben, dat ze niet elk Frans woord verstaat…
- Il y a des mots qui m’échappent, perst ze er zelfs uit, met minzame goedkeuring van de Meester.
Maar de Meester heeft ook een brein. Het is zichtbaar werkend. Na de wanhoop-pantomime komt er een Eureka-Erlebnis: hij kan zijn werk desalniettemin deze avond reeds verrichten: de akte voorlezen en binnen een week terugkomen, louter om de handtekeningen te collecteren.
En dan pas komt de wàre meester op de proppen.
Gedurende anderhalf uur gaat hij na of wij, les Vendeurs et l’Acquéreur, alles begrijpen van de akte. Met het geduld van een schoolmeester.
Aandoenlijk zelfs hoeveel tijd hij de negentig-jarige verkoper laat voor het de-brug-hoort-la-Ferrère-toe-pleidooi. Om Gamine terzijde te verwittigen dat haar eventuele kleinkinderen niet aan de verf mogen likken, want ‘plomb’ smaakt zoet, wist ze dat?
Haar klein kinderen, mijmerde Gamine, dat kon nog een tijdje duren, ze wachtte al tien jaar.
En dat de termieten er lelijk hadden huisgehouden? ging hij verder.
- U hebt het getekend, mevrouw!
Dat het kadaster zich soms vergist, dat oevers kunnen afkalven. Dat onze grond uit vijf secties bestaat, maar dat had Gamin al lang uitgedokterd.
Dat er geen speciale urbanisatiewetten zijn in Eyres-Moncube en waar zijn loon van 6.475 Euro’s naartoe gaat. In ieder geval niet rechtstreeks in zijn pocket.
De mens achter de Meester.
Een warme afscheidshanddruk ondanks de tegenvaller dat we nog steeds geen eigenaars zijn.


We zitten hier nu nog acht dagen vast.
Normaal gezien zouden we morgen al huiswaarts keren.
De rol van taken loopt af: consultaties afbellen, de watermaatschappij bellen, elektriciteit, telefoon voorzien…
Maar eerst ons huis weerzien. Dat we nog niet mogen verbouwen, want nog geen eigenaars.

Bij stralende zon komen we aan.
O, o, o!!! Voelt dat goed. Eigen grond onder de voeten.
Bijna eigen toch.
Als Gamin de sleutel in het slot steekt schiet ze fotootjes.
Ze gooien luiken open om zon en licht binnen te laten.
Het is thuiskomen. In een kaal huis en toch voelt het als thuiskomen aan.
Ze glimlachen ook heel de tijd.
- Hé, wat goed.
Zo snel als kan laden ze de camionette uit. De zware tafel, de bank achter de tafel.
In de tuin. Picknicken.
Het wordt warempel te warm! Gamine trekt haar kleren uit, hou enkel een topje aan en klink – enen fles Desperados in de hand - met Gamin op onze toekomst.


’s Avonds maken ze voor het eerst kennis met Saint Severs’ cultuur en de passie voor Tauromachie in de Toro-expo.
Een hele week staat alles in het teken van stieren op alle manieren.
- C’est ça que je vous ai voulu faire voir, zegt onze notabele notaris die we onverwacht tegen ’t lijf lopen.

Er hangt iets in de lucht, good vibrations.
Letterlijk ook.
Ik voel het aangenaam zacht trillen in mijn elleboog, ook als ik die tegen Gamin zijn arm hou, door mijn lederen jekker heen.
Ben ik de enige die me daarvan bewust be?
- Gamin, voel jij die trillingen in mijn arm ook?
- Ja.
C'est drole.

Gamine

naar Frankrijk