Cyclonen...

Rond vier uur de eerste uithaal zoals beloofd. In mineur, tikje, tuutje en meteen de stroom naar af. Even later begon het betere werk en na wat gerommel was het meteen gedaan met de schouwkap: de zinken plaat was bijzonder hoorbaar ergens aan de deur beland. Fijn, die moest er toch af, de nieuwe besteld voor dinsdag.
Uren geraas, gekraak en gerommel.
Bij de eerste sporen van klaarte was het duidelijk dat er werk van was gemaakt. Aan de andere zijde van de Gabas liggen een vijftal populieren om. Ook ons dichtste bosje ligt er zichtbaar slordig bij. Daar werd degelijk onder de Robinia’s geschoffeld. Zelfs in het eikenbos is een reuzeneik voor de helft gesloopt. Nog geen vijf meter verder zit een oranjerode eekhoorn (verdorie daar kunnen wel twintig van zijn minuscule Brabantse soortgenoten in) ontdaan te wezen. Hij ziet me, maar blijft rond zich zien, vergeet zijn schichtigheid.
De velden beneden zijn overstroomd, overal ontwortelde bomen, daken met gaten in.
Onder het mom van ravitaillering maken we een ramptoeristische trip in de omgeving. Algauw blijken we totaal ingesloten door omgevallen bomen, kriskras over elk stuk weg.
Pas laat na de middag zijn de hoofdwegen min of meer geruimd.
Hoh, wat een debacle. Sommige bossen liggen volledig plat, tot de laatste boom. Geen enkel huis blijkt zonder schade.
Om iets warms binnen te hebben gaan we naar Hagetmau, maar buiten de Mekong is alles dicht. Heerlijk die gevulde krab, seiches, de porc sautée. Heerlijk dat klaterende lachje. En als de nacht valt staan zowaar een miljard sterren in een kristalheldere hemel.