We zijn twee dagen verder en ik ben er niet rouwig om. Verhuizen: ik raad het niemand aan.
Het vergt het een en het ander van een mens.
Kan ik al terugblikken nu ik hier ben aangekomen en mijn hebben en houwen mooi droog staat?
Daar is ook ongeveer alles mee gezegd.
Nee, gisterenavond dan, toen de verhuiswagen weer richting België voer, was er dat euforisch gevoel van "alleloeja, we hebben het gehaald!!"
Een beetje ongelovig keek ik in de schemer op de klok: 18u.
Zelf de mannen stonden er van te kijken.
Happy waren ze bij aankomst in Eyres-Moncube niet geweest toen ze merkten dat slechts Gamin en ik klaar stonden voor de uitpak.
Wat een verschil met de dag voordien, toen er vijf man meer rondliep voor het inladen.
En toch was het toen loodzwaar geweest, niet alleen door het gesleur met dozen, vooral om het coördineren van het gebeuren.
Gamin lieten ze met rust, het was Gamine die ongewild maar verwacht de scepter moest zwaaien.
- Moet dat ook mee?
- Waar steek ik dat in?
- Wat moet er op de doos?
- Voor wat dient dat?
Ternauwernood kon ik mijn handtas recupereren uit de al half volgestouwde vrachtwagen, gewoon omdat iemand het woord ‘pillen’ in de mond nam en ik plots besefte dat ik de mijne nog niet had ingenomen.
Handtas! Ging het door mijn hoofd en toen ik ze niet vond vroeg ik alle helpers waar ze dat kleinood zouden kunnen gezet hebben – want niets stond waar het ooit had moeten staan. Voorgoed was de orde – als die er ooit geweest was – weg.
Het zou allemaal een andere plaats krijgen.
Dat beving me soms. Voorgoed weg, flitste het één nanoseconde door mijn kop.
De emoties kwamen pas toen de verhuisman doodleuk, langs zijn neus weg zei dat hij de dag daarop al zou uitladen in plaats van twee dagen later. Dat ze dus net als wij dezelfde avond zouden vertrekken, na aankomst zouden uitladen om direct te kunnen vertrekken.
- Maar meisje toch!, nam Gamin me troostend in de armen.
- Maar ik ben – snotter - nu al zo moe!
- Slaap jij maar lekker in de camionette terwijl ik rij.
Dat deed hij. In plaats van gezellig samen bij nieuwe eigenaar, zoonlief Moosability, te gaan dineren, kropen we de camionette in.
Na snel afscheid genomen te hebben van de dierbaren.
Hij reed de volle 1060 km naeen, alleen.
We leefden van koffie en het lunchpakket dat Tinte had samengesteld want eten langs de snelweg is eikes.
Vraag maar na.
Op de droge worst na. Onafscheidelijk is Gamin van zijn ‘Bâton de berger’ sinds het zuiden roept.
Het vergt het een en het ander van een mens.
Kan ik al terugblikken nu ik hier ben aangekomen en mijn hebben en houwen mooi droog staat?
Daar is ook ongeveer alles mee gezegd.
Nee, gisterenavond dan, toen de verhuiswagen weer richting België voer, was er dat euforisch gevoel van "alleloeja, we hebben het gehaald!!"
Een beetje ongelovig keek ik in de schemer op de klok: 18u.
Zelf de mannen stonden er van te kijken.
Happy waren ze bij aankomst in Eyres-Moncube niet geweest toen ze merkten dat slechts Gamin en ik klaar stonden voor de uitpak.
Wat een verschil met de dag voordien, toen er vijf man meer rondliep voor het inladen.
En toch was het toen loodzwaar geweest, niet alleen door het gesleur met dozen, vooral om het coördineren van het gebeuren.
Gamin lieten ze met rust, het was Gamine die ongewild maar verwacht de scepter moest zwaaien.
- Moet dat ook mee?
- Waar steek ik dat in?
- Wat moet er op de doos?
- Voor wat dient dat?
Ternauwernood kon ik mijn handtas recupereren uit de al half volgestouwde vrachtwagen, gewoon omdat iemand het woord ‘pillen’ in de mond nam en ik plots besefte dat ik de mijne nog niet had ingenomen.
Handtas! Ging het door mijn hoofd en toen ik ze niet vond vroeg ik alle helpers waar ze dat kleinood zouden kunnen gezet hebben – want niets stond waar het ooit had moeten staan. Voorgoed was de orde – als die er ooit geweest was – weg.
Het zou allemaal een andere plaats krijgen.
Dat beving me soms. Voorgoed weg, flitste het één nanoseconde door mijn kop.
De emoties kwamen pas toen de verhuisman doodleuk, langs zijn neus weg zei dat hij de dag daarop al zou uitladen in plaats van twee dagen later. Dat ze dus net als wij dezelfde avond zouden vertrekken, na aankomst zouden uitladen om direct te kunnen vertrekken.
- Maar meisje toch!, nam Gamin me troostend in de armen.
- Maar ik ben – snotter - nu al zo moe!
- Slaap jij maar lekker in de camionette terwijl ik rij.
Dat deed hij. In plaats van gezellig samen bij nieuwe eigenaar, zoonlief Moosability, te gaan dineren, kropen we de camionette in.
Na snel afscheid genomen te hebben van de dierbaren.
Hij reed de volle 1060 km naeen, alleen.
We leefden van koffie en het lunchpakket dat Tinte had samengesteld want eten langs de snelweg is eikes.
Vraag maar na.
Op de droge worst na. Onafscheidelijk is Gamin van zijn ‘Bâton de berger’ sinds het zuiden roept.
Om 6 uur 's morgens kwamen in Eyres-Moncube aan.
De sleutel deed het nog. Een spannend moment wel, de sleutel in het slot en dan de deur die opengaat!
Gamin wou eerst nog de waterleiding, de boiler, de kachel…
- Je bed in! beval Gamine, je moet nu slapen want straks staan die mannen hier.
Zijn ogen vielen al eerder neer dan zijn lijfje.
Na tien minuten had hij ze weer open.
- Allez kom toch ook slapen.
Gamine, bang dat ze hem meer zou storen dan hem helpen slapen in dat eenpersoonsbed slaagde erin om hem op ander gedachten te brengen.
Maar toen hij het na een kwartier nog eens herhaalde bedacht ze dat het haar ook wel zou uitkomen, de kwartieren en halfuren optellend dat ze werkelijk zou geslapen hebben in dat vehikel.
Als vanouds sloeg hij onmiddellijk zijn rechterarm rond haar lenden en viel als en blok in slaap.
Gamine keek nog éénmaal bezorgd naar de houtkachel – het was al elf graden in de kamer – en liet los voor een paar uur.
Twee uur nadien ging het al naar supermarkt: geitekaas, baguettes, drank… op de middag en bij 12 graden samen met Gamin, turend door het vensterraam.
Hoe vaak hadden ze dat niet gedaan? En zich voorgenomen dat de eters altijd zicht op de tuin moesten krijgen.
De roodborstjes leken zowaar happy ons terug te zien.
Ze huppelden weer met vreugdesprongetjes onder de camionette.
En toen de verhuismannen weg waren en we met een volgeladen huis achter bleven sprak Gamin ferm:- Vandaag gaan we alleen vieren en ons niks zorgen maken over wat waar moet of wat er nog allemaal moet gebeuren.
Ze vond dat een goed idee en klonk – het hoofd al lichtjes ijl - samen met hem op de toekomst.
Gamine
