On entend le coucou
Du haut de son grand chêne,
Il répond au hibou
Coucou, hibou
Coucou, hibou
Coucou, coucou, hibou
Coucou, hibou
Coucou, hibou.
Enzovoort.
Enkele weken geleden gleed een brede schaduw geruisloos weg uit de schuur toen ik daar 's nachts langs kwam om wat hout te halen. Een witte uil? Dat dacht ik, zo'n Harry Potter geval. En gisteren, tegen de avond, was hij er weer. Waarschijnlijk verstoord na enkele dagen het huis terug bewoond te vinden. Wit? Eerder gelig bruin aan de vleugels, vaalwit in glijvlucht. Hij cirkelde nog een tijd over de velden naast ons huis. Te laat voor een foto, constateerde Gamine.
Bij wijze van eerstelingen staan hier trouwens – terecht zoals de naam aangeeft – Primula's onder de bomen. Sleutelbloemen.
Onder de bomen? Tsss. Tussen de gevelde boomstammen.
Gamin
