Ze heeft een banaal gezicht, graatmager, maar toch danst ze sierlijk en zelfbewust tussen haar publiek: onhandige routiers, onbehouwen arbeiders, vers uit de grond getrokken landmannen... met een geladen ontzag staren ze haar aan en geven haar een complimentje wanneer ze voorbijkomt: comment ça va, il fait beau hein, qu'est-ce qe tu nous a préparé de bon?
De versneden baguette staat op tafel, de naamloze fles rood en rosé.
Voor elf Euro vijftig eet je hier, drie gangen, drank inbegrepen, vlotte bediening, vriendelijk lachje van een banale, geliefde serveuse, koffie toe. Routier Les Platanes, bij het binnenrijden van Pau, noordkant.
Als je na enen komt heb je alle kans om de hors d'oeuvre te missen wegens op en het eigenlijke oeuvre gereduceerd te zien tot de minst gevraagde schotel. Dan betaal je ook minder. Zo gaat dat daar. Je bestelt je biefstuk 'medium', ze schrijft en zegt luidop: 'bien cuit'.
Medium wordt door een routier niet gevraagd, besluit ik. Een routier denkt zwart of wit: bleu of bien cuit. De rest is zever. Bien cuit dus.
De hors-d'oeuvre bestaat uit een schotel of vijftien. Je laadt een bord vol koude groenten, jambon de Bayonne, haring, koude rijst, aardappeltjes, rode biet... Zoveel je wil.
En dan komt je warme maal. De frieten huisgemaakt, slordig gesneden, krokant, heerlijk gewoon. De biefstuk, bien cuit, van een kwaliteit die in Vlaanderen eind jaren vijftig zeldzaam was. Een meer dan treffelijke landwijn, vers, knapperig brood, chocomousse, geurige koffie en dan ongerust speurend terug naar huis.
Die nul komma nul promille, niewaar.
Gamin
