Wegrestaurants, leer ze ons niet kennen. Als je de autoroutes op rijdt zit je gevangen in een fuik. Je betaalt royaal en als bijkomende sanctie heb je dan nog recht op hondsdure, natte sandwiches met kledder, waarvan enkel het slappe blaadje sla nog enigszins op iets werelds vermag te wijzen. Het is trouwens onvoorstelbaar hoe ingenieus men er is in het grondig verknallen van wat een warme maaltijd zou horen te zijn. Frieten worden er blijkbaar in water afgekookt, elke saus druipt er van het vet, of ze nu koud, ijskoud of lauw is. Dood.
Bij het aanschuiven aan de kassa vraagt een schonkige, verveelde jongedame of we niet eerder kiezen voor de 'dessert-formule', wijzend op het extra slappe koekje dat dan voor slechts een Euro en half (zestig frank, verdorie) bovenop de gemene, bittere koffie (één Euro) aangeboden wordt. We bedanken voor dit buitenkansje.
Bah, maar mijn werptechniek, daar gaat het beter mee. Forehand, backhand. Om het even, het mept lekker. Ik zit me af te vragen of daar ook geen formule in zit. Een therapie voor neuroten. Werptechniek voor de fobicus misschien? Tja, waarom ook niet?
Gamin
