Aha, bedrijfsspionage!, lispel ik met een zo gemeen mogelijk lachje, onderweg naar de Ariège.
Alsof het na te bootsen is. We weten wel beter ondertussen.
De lat lag hoog. Eerder bezochten we Le Parc met de onnavolgbare Annick en Peter, nu dus Les deux F, evenzeer een hoogvlieger kwestie van populariteit. Ook dit adres heeft zijn onverbiddelijke aanhangers.
Maar het moet dus een naam hebben: wij gaan niet met vakantie: wij gaan op enquête.
Twee dagen. Slechts.
En ook was het weer ongenietelijk, des te meer zinde ons het gezelschap van de twee meisjes Greet en Fien van Les deux F. Een beetje bonne fourchette voelt zich hier vanzelf in de watten gelegd. En het is merkwaardig: hoe komt het toch dat je er net die mensen aan tafel vindt die je al je hele leven wou ontmoeten. Niet dat we het onze nieuwe vrienden makkelijk maakten, dwong Gamine hen immers niet een teug te nemen van die Argentijnse thee, die maté.
Vééls te straf gezet, zelfs na drie klontjes suiker onbeschrijfelijk bitter!
Ze namen het ons niet kwalijk.
Nee, dat kon de pret niet drukken, de kat op schoot aan de keukentafel, een gla zwijn (en nog één, enz.) en ’s morgens geen spoor van spijt over hoe onnozel je de avond daarvoor wel deed.
Zo.
Zo moet dat zijn.
Hoe komt het toch dat ik ooit overwoog op hotel te gaan.
http://www.lesdeuxf.com/
Gamin
