Het is weer pruimentijd. Ik bedoel: toen ik vanmiddag mijn lijfkrant de Sud-Ouest open sloeg, viel mijn oog op een artikel over Le Congrès International du Pruneau, getiteld “Le pruneau d'Agen en crise d'identité”.
Het gaat niet goed met de prium, zo leer ik, de Fransen hebben maar eventjes 2 000 ton minder pruimen verzet, wat al wat mag betekenen op een oogst van zo'n 36 000 ton.
Ik leer dat het lied Pruneau d'Agen, ça vous va bien nochtans in het collectieve – Franse – geheugen gegrift vermag te zijn. Desondanks, de gerimpelde, zwarte, droge pruim is in het verdomhoekje geraakt, een alicament, herleid tot een laxatieve karikatuur.
“On pourrait faire toute une journée pruneau, ce qui est rare avec les autres produits” beweert een Jérôme Calmettes verongelijkt.
Toute une journée?
Twee dagen zelfs. Dat was tenminste de tijd die ik op toilet doorbracht toen ik na een recept voor pruimenijs een halve doos van dat bocht opvrat een paar jaar terug.
Gamin
