Perenclaffoutis.
Peren heb ik, water ook. Suiker? Geen witte maar wel van riet. Een heus kaneelstokje zelfs. De voorbereidingsfase kan al niet stuk.
Afkoelen lukt me ook, gewoon van de houtkachel nemen en de pot op de grond plaatsen.
In de namiddag denk je 'ik zal eens aan de afwerking beginnen', een tussendoortje voor de werkers.
En dan begint het. Je dàcht amandelpoeder in huis te hebben maar dat blijkt kokospoeder. Wat er wel in de kast staat (houdbaarheidsdatum 2009) is 80 gram amandelschaafsel ipv de vereiste 200 gram. Je proeft: hmm, smaakt niet muffig. Maar schilfers laten zich niet binden zoals poeder zou doen, dus roeren we er maar wat maizena onder. Perenlikeur? Geen. Een scheutje Calvados dan maar.
De oven doet het en na 20 minuten haal je een zoet geurend baksel uit de oven.
Lekker jongens?
-Hum, 't is wel een geknabbel met die noten, je kan ze niet zo doorslikken.
-Ik vind ze wel lekker.
-Ik ook.
