Valentijn zonder potloodlijn

Bijna vijf volle dagen hier: Kasper, Yolan en ik.
Nog geen seconde spijt van die vreemde eend in de bijt.
Negen was een beetje teveel van 't goede. De avond voor het vertrek kreeg ik die vraag van 'haar' of er nog zeven vriendinnen mee mochten. Niet één zoals eerst afgesproken. De keer daarop was er sprake van vier en om 22.30 - één been stak al in mijn pyamabroek - wou ze er nog een stel bij.
Ik probeerde nog: op onafgewerkte én onverwarmde zolder slapen én delen in de kosten en zij om 23u : 'Ja, ja, ja!'. Maar 's nachts, om 01.33u om precies te zijn – ik keek op de klok - na mijn nachtmerrie van begevende gevels en imploderende muren, klaarwakker, met wijdopen ogen piekerend van -hoe-ga-ik-dat-aanpakken-midden-winter? sms-de ik haar: 'liever niet'.
Of hoe een mens zijn kansen kan verspelen bedacht ik achteraf en van vingers en armen.

Maar dees twee kerels zijn super.
-Ik ben blij dat gij in mijn team bent, plaag ik Eilands-gewijs, maar ik meen het.
Trappelen als renpaarden aan de start, dàt doen ze, weetgierig als ze zijn én handig én leuk.

Met mijne jongste schiet ik al een ruime 19 jaar goed op, een jongen naar mijn hart, durft me stevig vastpakken terwijl gelijk wie er op staat te kijken – mmmmm -, waar vind je ze nog?
Bij mij : )

Kasper sliep de hele ochtend in de auto. Slim bekeken, dat gaf ons de gelegenheid om eens goed bij te praten, Yolan en ik. En Kasper om de kat uit de boom te kijken of te slapen.


Sneeuwstormen doorstaan, ijzel, Paris en blanc, een doorbrekende zon, nogmaals sneeuw en nog eens, maar dan, een 800 km van België verwijderd lieten we Meneertje Winter samen met de zorgen achter ons. Het reed vlotjes, zo vlot dat er een omwegje afkon.
Of ze Les Dunes de Pilat al gezien hadden?
Of ze al een slijpschijf gehanteerd hadden?

Een hamer en een beiteltje?


Planken uitgebroken?
Oude formol-isolatie tussen oude balken verwijderd?

Gedroogde ratten gezien?
De grot van Lourdes bezocht?

Valentijn zonder potloodlijn uit multiplex gezaagd?


Een deuntje op de gitaar gespeeld dat ik kon meezingen?

Een venster geplaatst?

Een radio gedemonteerd?
Plaffeturen afgebrand?
Zaterdag als laatste maal vis verkozen?

Nee dus. Geen vis.

Hebben jullie dat ook (niet in huis)?

Wil je al eens iemand verrassen. Je slaat een tijdschrift open en denkt: dat moet ik kunnen en ook: ik heb hiervoor wel alles in huis. Hier durft bij mij het schoentje wringen.
Perenclaffoutis.
Peren heb ik, water ook. Suiker? Geen witte maar wel van riet. Een heus kaneelstokje zelfs. De voorbereidingsfase kan al niet stuk.
Afkoelen lukt me ook, gewoon van de houtkachel nemen en de pot op de grond plaatsen.
In de namiddag denk je 'ik zal eens aan de afwerking beginnen', een tussendoortje voor de werkers.



En dan begint het. Je dàcht amandelpoeder in huis te hebben maar dat blijkt kokospoeder. Wat er wel in de kast staat (houdbaarheidsdatum 2009) is 80 gram amandelschaafsel ipv de vereiste 200 gram. Je proeft: hmm, smaakt niet muffig. Maar schilfers laten zich niet binden zoals poeder zou doen, dus roeren we er maar wat maizena onder. Perenlikeur? Geen. Een scheutje Calvados dan maar.
De oven doet het en na 20 minuten haal je een zoet geurend baksel uit de oven.
Lekker jongens?
-Hum, 't is wel een geknabbel met die noten, je kan ze niet zo doorslikken.
-Ik vind ze wel lekker.
-Ik ook.